Ronald Bant van den Driessche
OFFLINE
€ ,-
2527

Mijn actie


Ik doe mee omdat:
Allereerst ter nagedachtenis aan mijn schoonmoeder die op 20 juli 2017 overleed na 4 weken daarvoor de diagnose glioblastoom kreeg. Daarnaast om zoveel mogelijk geld op te halen om meer en verder onderzoek naar genezing mogelijk te maken.


Samen verschil maken

Kanker is één van de grootste doodsoorzaken in Nederland. Patiënten zitten nu nog vaak onnodig lang in onzekerheid. Meer onderzoek is nodig om betere behandelingen mogelijk te maken. Om hogere genezingspercentages te creëren. Wetenschappelijk onderzoek wordt voor een groot gedeelte bekostigd uit donaties. Daarom is Stichting STOPhersentumoren.nl opgericht; We willen de best mogelijk zorg voor kankerpatiënten.

Onze missie:

Wij willen niet omgaan met kanker, wij willen genezing!

Stichting STOPhersentumoren.nl zet zich in voor hersenkanker. Onderstaand 9 jarig meisje, dochter van een patiënt, legt uit waarom; (klik op het plaatje)

ReclametekstOns statement:

"Het mag niet meer voorkomen dat bij het woord hersenkanker onherroepelijk het woord doodvonnis aan elkaar verbonden wordt."

Het donatieconcept van 3BergenTocht.nl.nl is uniek in zijn soort, want via de donatie knoppen op onze website gaan de donaties rechtstreeks en dus voor 100% naar de rekening van de kankerbestrijdingsstichting.

Mijn info

Ronald
Bant van den Driessche
18 juli 2018

Blog

 


FB IMG 1500701120888


Bijna 1 jaar verstreken nu. 1 jaar nadat we het bericht kregen. Een bericht dat ons hele leven op zijn kop zou zetten. Een bericht dat immens veel verdriet in ons gezin zou brengen. In onze mooie familie zou brengen.


Morgen, exact 1 jaar geleden, werd de wereld voor ons een beetje minder leuk, een beetje minder lief. In nog geen week tijd werden wij heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. En toen die vrees werd bewaarheid, was daar die rollercoaster waarin wij terecht kwamen. Maar ook toen hielden wij nog hoop.  Hoop op toch nog een lange periode samen. Samen nog Sinterklaas vieren. Samen nog Kerst vieren.  Samen nog Oud & Nieuw. Wat wens je elkaar dan op zo'n moment? 


Maar ook deze hoop werd de grond in geslagen! Ruw en rauw kregen we het slechte nieuws te horen. Antoinette zou niet meer beter worden.  Er zat een alles vernietigende tumor in haar hoofd. Een ongeneeslijk tumor. Antoinette zou dood gaan. De hoop was nog enkele maanden. Het kan toch niet zo zijn dat............


Helaas, het mocht niet zo zijn. Binnen 1 maand na de diagnose moesten wij Antoinette laten gaan. Een maand waarin wij zoveel mogelijk bij elkaar waren. Zoveel mogelijk wilden delen met elkaar. Er zoveel mogelijk willen zijn voor elkaar.  Elkaar steunen in het verdriet. Afvragen of er echt niets meer mogelijk was.  Er willen zijn voor Peter. Peter die wist dat hij na een hele lange mooie en liefdevolle tijd, een leven lang afscheid zou moeten nemen van zijn geliefde Antoinette. Tekenend dat de 1e symptomen kwamen toen Peter en Antoinette bezig waren hun koffers te pakken voor een welverdiende vakantie. Niets en niemand wees er toen op dat deze reis anders zou verlopen dan gewenst. Antoinette zou haar laatste reis maken.  Een reis naar het onbekende, en hen achterlaten van wie zij zo hield. Peter werd gedwongen zijn reisplannen te wijzigen. In plaats van zonnige oorden, zou ook hij een reis maken naar het onbekende.  Een reis voor het eerst alleen, voor het eerst zonder Antoinette.  Een reis waarvoor geen handleiding bestaat, een reis die hij moest ondergaan.


Inmiddels dus bijna 1 jaar voorbij, nadat Antoinette aan haar laatste reis begon. Een jaar waarin veel dagen waren die voor ons als achterblijvers, voor het eerst waren zonder Antoinette. Natuurlijk is elke dag zo een. Maar ook de bijzondere dagen. Kerst, Oud en Nieuw, verjaardagen, waaronder die van Antoinette op 6 februari. Een ieder van u zal herkennen hoe zwaar deze dagen zijn geweest. Dagen die je eigenlijk niet wil meemaken. Maar toch weer wel,  omdat ze er wel bij is. Hartverscheurend het verdriet van Romy, die eigenlijk haar verjaardag niet wil vieren zonder oma, haar superoma. En dan toch een modus gevonden hebben om er al aandacht aan te schenken. Monique haar verjaardag.  Zwaar en oneerlijk verdrietig. De verjaardag van Peter. Voor het eerst zonder zijn Antoinette. Het verdriet is alles omhullend en voelbaar op zo'n  dag. 


Alle 1e keren hebben we nu geloof ik gehad. Bijna alle, op 1 na. Ik denk dat de moeilijkste nog moet komen.  20 juli is het een jaar geleden dat Antoinette aan haar laatste reis begon. Haar laatse reis, na een dag te hebben doorgebracht met haar naasten. Na een dag vol liefde, tranen en verdriet. Nog 1x elkaar vasthouden, lieve woordjes fluisteren, tranen delen, en nog 1x een zacht, maar duidelijk "wat een gezeik hè ". En toen haar ogen voor altijd sloot en in een diepe, eeuwig durende slaap viel. 


20 juli. Die datum staat gegrift in ons. Een datum die wij nooit gaan vergeten. Met zoals wij Antoinette nooit zullen vergeten. Een (h)eerlijk vrouw die niet hield van poespas. Gewoon lekker recht door zee en eerlijk. Met een hart, zo groot............ Een vrouw die voor iedereen klaar stond en er altijd was wanneer nodig. Met een oneindige liefde voor haar kleinkinderen. Niet voor niets noemen Romy en Ghislaine haar een superoma. En dat was zij, een SUPERoma .


Voorafgaand aan 20 juli zullen Peter en ik dus De Stelvio gaan beklimmen. Ik, die vorig jaar zomer dit plan opvatte,  en tekenend voor onze (familie)band, Peter die vervolgens aangaf mee te doen,  "want ik laat jou niet alleen gaan". Hard getraind de afgelopen periode, conditie opgebouwd, gevallen en weer opgestaan, en door, steeds maar weer door. Door, omdat ik dit voor Antoinette ga doen. Zij werd verslagen door een monster. En ik zal het monster genaamd de Stelvio, verslaan, al moet ik kruipen. Dat is het minste wat ik voor deze unieke vrouw kan een mag doen. 


Gaat het makkelijk worden? Nee, een 3werf NEE! Dat weet ik en besef ik. Niet alleen fysiek een mega uitdaging, maar ook mentaal zal het zwaar worden. Antoinette zal alle 24 km, alle 48 haarspeldbochten bij ons zijn.  Ik hoop eerlijk gezegd dat zij ons zal aan moedigen vanuit haar plekje daar hoog boven ons. Zo van: "Kom op Bantje, je kunt het". Maar 1 ding is zeker. We komen er en weten dan,  hopen te voelen dat we letterlijk en figuurlijk een stukje dichter bij haar zijn. 18 juli is deze tocht. 19 juli zullen Peter en ik weer naar Nederland reizen om 20 juli samen met de familie deze dag te gedenken, te vieren! 


Ik hoop met deze rit iets af te kunnen sluiten. Iets, niet het. Het verdriet, het gemis, de rouw zal blijven bestaan. Ik hoop dat deze rit mij het makkelijker zal maken. Makkelijk om door te gaan met dit verdriet en gemis.


Maar, .......... nog steeds klinkt in mijn hoofd, net zoals morgen 1 jaar geleden:


https://youtu.be/XFh2tn0vG5M


 

Jan 4, 2018

Op mijn Facebook-pagina al een groot succes.


Dus ook hier aanbieden. De siliconen armbanden voor volwassenen en nu ook te bestellen voor kinderen. Sinds gisteren te bestellen: de sleutelhanger, met daaraan een sleutel tot genezing?


Alle artikelen te bestellen door overmaking van 3 euro pers stuk voor d armband of 3,50 euro per stuk voor de sleutelhanger, over te maken op NL24ABNA0588699918 tnv R.Bant ovv gewenst artikel, aantal en volledige naam en adresgegevens.


De artikelen zullen per post worden verstuurd met bijpassende postzegel(s) op de envelop.


Nieuw in het assortiment de grijze hersentumor awareness pin. Voor €4,50 per stuk incl verzendkosten.304revised1


 


17209329 stophersentumoren 226166682 964108543739126 9071578091887743121 n26168182 963331620483485 1508708576028378264 n

Oké,  2017 dus achter de rug.


Achter de rug? Afgesloten? In cijfers wel ja. Maar teveel gebeurd om achter de rug te laten. Het overlijden van Antoinette, heeft zo'n diep gat geslagen, het verdriet en het gemis zijn zo inmens groot. Dat bleek de afgelopen dagen. Dagen die normaal gesproken feestelijk verliepen. Eigenlijk altijd met de hele familie. Bij ons, bij Peter en Antoinette, of bij Tom en Patricia.


Dit jaar bij ons Kerst "gevierd". We deden allemaal ons best, probeerden er van te maken wat we konden. Bij elkaar, samen. Door Romy was het huis versierd. Ze vond dat we te weinig "gewoon"  deden. Ze heeft zo haar best gedaan, de lieverd. Ook haar eigen kamer, o.a. met zelf gekochte spulletjes versierd. Er waren cadeaus, veel cadeaus. De kinderen zij  ernstig verwend. Monique die de traditie van Antoinette voortzette door een eindejaarslot te kopen en deze aan Tom schonk, met enkele regels. Dit zorgde voor heel veel emotie. Mijn best gedaan op een Kerstdiner. Een Kerstdiner met mooie gerechten, erg geslaagd. Maar mijn  God,  wat miste ik Antoinette door alles heen. Die virtuele lege plek, deed zo'n pijn. Wat miste ik haar : "dat was lekker Bantje".


Zo'n pijn, zo'n gemis, zo'n groot verdriet, dat Romy s'avonds al de versiering uit haar kamer heeft gehaald. "Het is geen Kerst zonder oma", vertelde zij. De lieverd kan al zo moeilijk praten, en uit het dan zo. De mooie cadeaus konden dat gevoel, wat overigens ook niet de intentie was) niet wegnemen. Ghislaine die soms stilletjes begint te huilen om het gemis van haar super OMA!


Oud & Nieuw bij Tom en Patricia. Met eenzelfde gevoel als de Kerst. Door alles heen, het gelach om Youp, het fijne eten, het samen zijn, de spanning is voelbaar en er vloeien regelmatig tranen. Troost wodt gegeven en toost wordt ontvangen. Tranen in overvloed. Het lijkt soms een stoelendans, als het niet zo verdrietig was. En dan het magische moment. 


12 uur, we laten 2017 achter ons, en komen in een nieuw jaar. Wat zeg je op zo'n moment, wat moet je zeggen? Ik voel dat ik bang ben om te zeggen "gelukkig nieuwjaar" of "al het goede voor2018". Dat zei ik vorig jaar ook. Weer tranen in overvloed. We knuffelen en het lijkt of we elkaar niet durven loslaten op dat moment, bang om................ Het jaar 2017 zullen wij nooit meer achter ons laten. Het heeft een diep gat geslagen. Een diep gat in een familie die, ondanks soms at tegenslag, een was, er weer uit kwam. Nu zullen de littekens altijd zichtbaar en voelbaar blijven. Een mooi en intens moment was het moment die avond dat Peter, Monique en Tom met zijn 3-en armen om elkaar heen in het midden van de kamer stonden. Ik weet niet wat er gezegd is op dat moment, maar het was een zeer liefdevolle intensiteit. Met zijn 3-en zullen zij verder moeten, een leegte achterlatend. Zonder hun rots, zonder hun regelaar, zonder hun steun, zonder hun Antoinette m hun mama, hun maar ook onze matriarch.


Mijn hemel,  wat hou ik van die mensen.


2018. Een nieuw jaar. Nieuwe kansen. Maar ook dagen die komen die weer pijnlijk zullen zijn. Natuurlijk, alle dagen zullen we haar missen, maar de 1e de dag dat zij jarig zou zijn, 6 februari,  de 1e x dat Romy jarig is zonder oma, 5 maart, en zo zullen er heel veel 1e keren zijn.


Maar ook het jaar van kansen en doelen. Kansen voor mensen met een zelfde aandoening. Alle mensen die zich hiervoor hard maken, die acties opzetten om geld op te halen, diensten aanbieden om geld op te halen, die spullen verkopen om gld op te halen, die in training zijn om in juli dat andere monster te verslaan, d Stelvio. Dat allemaal voor zichzelf belangeloos doen, maar mt maar 1doel: zoveel mogelijk geld op te halen om verder en meer onderzoek mogelijk te maken naar genezingskansen van mensen met een hersentumor. Om te zorgen dat het genezingspercentage hiervan van 0,3% naar 3% gaat m naar 10% gaat, naar 30%, naar....................


Ondanks het verdriet, het gemis en de pijn, ben ik trots dat ik daaraan kan bijdragen. Trots op al die mensen die daaraan bijdragen. Maar vooral trots op mijn schoonvader Peter van den Driessche die, toen hij hoorde dat ik mij had opgegeven, hij spontaan zei: "Ik doe ook mee, ik laat jou niet alleen naar boven gaan"!


Ik, hij, wij, jullie staan er niet alleen voor. Samen gaan wij evoor dit monster te verslaan.. ieder vanuit onze eigen ervaring, ons eigen verdriet, ons eigen gemis. Maar niet alleen!

Binnenkort verkrijgbaar. Nu al te bestellen. Laat zien waar je voor staat.


Bestellen kan via PB naar mij en overmaken van 3 euro per stuk en incl verzending. Rekeningnummer bij ABN/AMRO NL24ABNA 0588699918 tbv R.Bant bij
mededeling graag naam en volledig adres vermelden. Levering vanaf 2e week december.
Na aftrek kosten, gaat de opbrengst naar de stichting via de sponsoring.



Eigenlijk zou ieder lid van deze pagina zo'n armband moeten dragen. Opdat iedereen ervan op de hoogte komt.


DELEN STAAT VRIJ.
23755531 1754302737937322 8221650053440902244 n


Okt 30, 2017

Deze schreef ik vandag voor mijn lieve, die haar moeder zo ongelooflijk mist.


Mam.......

Ja lieverd!

Maaaaaaamm.......

Ja lieverd!

 

Maaaaaaammm!

Ik hoor je niet mam!

Ik zie je niet mam!

Ik voel je niet mam!

 

Mam, ik mis jou zo!

Mam, ik kan niet zonder jou

Mam ik wil niet zonder jou!

Maaaaaaaammm.

 

Mam, zie jij dat ik jou mis?

Mam, zie jij dat ik niet zonder jou kan?

Mam, dit is toch niet leuk?

Mam, waarom?

 

Mam, waar ben jij nu?

Mam, kun jij mij zien?

Mam, voel je mijn verdriet?

Mam, waar ben jij nu?

 

Mam........

Ja lieverd!

Ik ben hier hoor!

Ik hoor, ik zie, ik voel jou!

Ik voel jouw verdriet

Ik voel het gemis

Ik voel jouw pijn.

 

Lieverd...........

Ja mam!

Ik zou je willen troosten

Ik zou jou in mijn armen willen nemen

Ik zou jouw tranen drogen

Ik zou lieve woordjes tegen jou zeggen

Ik zou jou keer op keer wiegen

 

Lieverd..........

Ja mam????

In gedachten ben ik bij jou

Bij jou en bij iedereen.

Ik zie dat je het goed doet

Van heel veraf.

van heel veraf hou ik van jou

van heel veraf ben ik bij jou

van heel veraf,arm in arm loop k met jou

van heel veraf, van heel veraf, van heel............

 

Mam?

Ja lieverd?

Mam, fijn jou gesproken te hebben

Mam, tot een volgende keer

Mam, ik hou van jou.

 

Dag mam!

 

Activiteit

Ronald Bant van den Driessche updated their profile picture
Ronald Bant van den Driessche

Donaties

Datum Naamsvermelding


Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !