Dubbele gevoelens

 


Zo, weer even een blogje.


Tja, de titel is "Dubbele Gevoelens". Ik denk voor velen herkenbaar. Aan de ene kant allemaal heel vrolijk, heel positief. Aan de andere kant verdriet, pijn, gemis, negativiteit. Soms de dag niet doorkomen en dan opeens weer denken: "Jee is de dag al weer voorbij"., eigenlijk zonder dat je het in de gaten hebt.


Veel bezig met mij voor te bereiden op "de tocht der tochten" voor mij, het beklimmen van de Stelvio op 18 juli 2018. Fietsen, lopen, gezond eten, sponsors binnen halen. Vandaag weer een hele gulle bijdrage van mijn garage Renaultdealer van Ramshorst in Nijkerk. Mijn activity bracelet geeft heel goed aan dat het fysiek goed met mij gaat. Ik mag wat dat betreft dan ook niet klagen. Ter voorbereiding opgegeven voor de Ronde van Nijmegen in mei 2018 en de Amstel Goldrace in april. Kan ik vast wat klimmen beoefenen. Leuke dingen meemaken. Een concert van Apocalyptica vorige week maandag. Mijn oudste dochter Romy een judoka bruine band, die vrijwel ongetraind, (althans wat hardlopen betreft) een 2.3km loop doet en daar gewoon 2e wordt in een hele mooie tijd, net onder de 10 min. Allemaal leuke, positieve gebeurtenissen.


Maar onder dat laagje geluk, zit de pijn, het verdriet het gemis. Natuurlijk thuis al, met Monique en onze meisjes die hun oma zo vreselijk missen. Die geconfronteerd worden met herinneringen in hun dagelijks doen. Dat deed ik altijd met oma zo, oh weet je nog met oma. Dat soort uitspraken hoor ik zeer regelmatig. Maar ook geoon het opeens in huilen uitbarsten en dan zeggen oma zo egr te missen. Of Romy, die aangaf regelmatig stil te zitten huilen in haar bed.


Dat doet zo'n ongelooflijk pijn, dat vind ik hartverscheurend.


Maar ook mijn schoonvader en zwager. Ik zie dat zij het zo ontzettend moeilijk hebben, dat er een last op hen drukt. Het gemis bij hen is zo inmens groot, dat is nauwelijks te bevatten. Moeilijk om dan allemaal samen te zijn. Allemaal? ja allemaal, of nee toch niet. Er mist iemand. Antoinette is er niet meer. nHetb is niet meer allemaal! Verdomme, het is niet meer allemaal. Hoe moet het dan met Kerst, Oud & Nieuw? Waren we altijd allemaal bij elkaar. En nu............? 


Vaak gingen we 1x per jaar een lang weekend weg met zijn allen. Nderland, Belgie en dit jaar Frankrijk. (achteraf kijkend, warn toen al de 1e symptomen zichtbaar. Maar wie is zo gek om dat dan aan een hersentumor te linken). Ontzettend leuk en gezllig was dat altijd. Heel veel lol met zijn allen. Maar gaan we dat volgend jaar weer doen? Met zijn allen, maar zonder Antoinette? Ik moet er eerlijk gezegd nu nog niet aan denken. It hurts.


Voorlopig maar eerst eens richting Kerst gaan. We doen dit jaar met Sinterklaas even rustig en verplaatsen het naar de Kerst. 1e gezllig bij ons eten, komt Daniel, (mijn jongste zoon uit een eerdere relatie, 29 jaar en verstandelijk beperkt) ook mee. De 2e dag gaan we dan naar Peter toe met zijn allen gourmetten. Hebben vooral de meisjes altijd heel erg veel plezier in. 


En de rest? Ech de tijd zal het leren. Leef bij de dag heb ik inmiddels geleerd.


 


Muziek is een ongelooflijk belangrijk iets in mijn leven. Vandaar ook deze track van de Stones bij dit blog.


Mixed Emotionsemotions 401406 960 720


 



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !