Hoe het nu gaat
Karin van Egmond - Mei 8, 2018

Inmiddels zijn we een maand verder na het overlijden van mijn prachtige man en lieve vader van Sophie . Ik weet nu niet of het pas een maand is of dat het al een maand is... Voor mijn gevoel heb ik de laatste tijd dingen gedaan die me normaal een jaar zouden kosten. Of waarvan ik dacht dat ik ze überhaupt niet zelf zou kunnen. Maar ik probeer bezig te blijven om maar niet te hoeven nadenken. Nadenken geeft mij veel verdriet, gevoel van onmacht en boosheid. Maar ook fijne momenten van mooie herinneringen. Al zijn deze vaker met een lach dan met een traan. Nico zijn laatste weken zijn zwaar geweest. Heel zwaar. Dat deze ziekte zoveel kan doen met een mens blijft voor mij ongelofelijk. Waar je iemand door en door denkt te kennen veranderen ze ongemerkt in een ander persoon. Nog steeds de man waar ik van hou maar in een andere vorm. Wanneer dit begonnen is kan ik eigenlijk niet goed peilen. Het is er echt ingeslopen. Nu had ik het "geluk" dat Nico nog liever werd dan hij altijd al was. Ging amper strijd met mij aan en had zelf voor ogen dat ik het allemaal wel wist wat goed voor hem was. Ik heb wel geleerd de laatste tijd om voor ons op te komen en neem me dan ook voor om dit in de toekomst te blijven doen. Dingen aankaarten vanuit je eigen gedachten ook al denk je dat de artsen er voor geleerd hebben. Er zijn best nog wel een hoop dingen gebeurt wat niet nodig had geweest of had mogen gebeuren. Een ingreep buiten mijn weten om waardoor Nico in een coma had kunnen raken waar hij nooit meer uit zou zijn gekomen bijvoorbeeld. Dat ik hem 4 weken thuis heb mogen verzorgen, met alleen in de ochtend wat hulp van de thuiszorg, is voor mij verschrikkelijk waardevol geweest. Ik weet dat hier bij een aantal mensen een hoop vraagtekens zijn gezet of dat wel juist was. Maar ik had het nooit anders willen doen. Hem verzorgen en daarbij ook al zijn medicijnen geven, was het laatste wat ik kon doen, want wie kent hem nou beter dan ik? En wie vertrouw ik meer dan mezelf..? Bijna 15 jaar heb ik met hem gedeeld. Waarvan ik mij maar kort zijn vrouw mocht noemen. Ze zeggen tot de dood ons scheid... Maar dat gaat voor mij niet op. Ik blijf voor altijd zijn vrouw en hij mijn man. 


 


Vorige week hebben we de eerste verjaardag van Sophie gevierd. Dit was een dag waarop papa nog meer gemist werd. Maar ik ben ervan overtuigd dat hij bij ons was. Sowieso in onze gedachten en harten.  Met mij gaat het met kleine pieken en diepe dalen. Ben blij dat het mooi weer is en ik ga er maar veel op uit. Gedachten proberen te verzetten en een 'shop therapie' toegepast. Al kan ik deze niet lang uitvoeren want dit is een dure therapie en ik ben er behoorlijk goed in... Dus ben ik ook maar flinke kilometers aan het maken. Want het is al snel 9 juni en dan gaan we de 'kippenloop' doen van 42! kilometer. Als dat lukt is 24 kilometer bergopwaarts van de Stelvio een eitje hopen we. Verder ben ik voor Sophie aan het schrijven gegaan. Ik probeer op papier het laatste jaar in woorden te beschrijven maar die zullen nooit genoeg zijn om het gevoel en de gebeurtenis te omschrijven. Ik heb een mooie canvas op haar kamer gehangen met een foto van haar papa erop. Voor ze naar bed gaat zeggen we welterusten papa en krijgt hij een dikke kus van haar. Ook gaan we regelmatig even naar het graf en ga ik een beetje lopen harken daar en even de dagen doornemen. Ik hoop dat ik het zo voor Sophie zo laagdrempelig mogelijk hou en ze er later zelf ook wat beter naar durft te vragen en er mee om kan gaan. Nu probeer ik de 'verloren' tijd met Sophie goed te maken, meer voor mezelf dan voor haar. Zij is net zo vrolijk en lief als altijd. Ik haal energie uit mijn kleine meisje en tegelijkertijd is het zo confronterend. Dingen die ik met Nico wil delen en zou moeten doen. Ik ben er van overtuigd dat alles op den duur een plekje krijgt. Maar dat kost tijd, veel tijd. Er zal altijd een litteken zitten op mijn hart. En het maakt niet uit hoe ver ik loop... De liefde van mijn leven zal ik onderweg niet meer tegenkomen al voelt dat nu nog wel zo. Lieve mensen ik wil jullie bedanken voor de lieve woorden die ik van jullie gekregen heb en ik hoop dat we een aantal van jullie gaan ontmoeten in Italië! 


Liefs van Karin 



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !