1 jaar verstreken...........

 


FB IMG 1500701120888


Bijna 1 jaar verstreken nu. 1 jaar nadat we het bericht kregen. Een bericht dat ons hele leven op zijn kop zou zetten. Een bericht dat immens veel verdriet in ons gezin zou brengen. In onze mooie familie zou brengen.


Morgen, exact 1 jaar geleden, werd de wereld voor ons een beetje minder leuk, een beetje minder lief. In nog geen week tijd werden wij heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. En toen die vrees werd bewaarheid, was daar die rollercoaster waarin wij terecht kwamen. Maar ook toen hielden wij nog hoop.  Hoop op toch nog een lange periode samen. Samen nog Sinterklaas vieren. Samen nog Kerst vieren.  Samen nog Oud & Nieuw. Wat wens je elkaar dan op zo'n moment? 


Maar ook deze hoop werd de grond in geslagen! Ruw en rauw kregen we het slechte nieuws te horen. Antoinette zou niet meer beter worden.  Er zat een alles vernietigende tumor in haar hoofd. Een ongeneeslijk tumor. Antoinette zou dood gaan. De hoop was nog enkele maanden. Het kan toch niet zo zijn dat............


Helaas, het mocht niet zo zijn. Binnen 1 maand na de diagnose moesten wij Antoinette laten gaan. Een maand waarin wij zoveel mogelijk bij elkaar waren. Zoveel mogelijk wilden delen met elkaar. Er zoveel mogelijk willen zijn voor elkaar.  Elkaar steunen in het verdriet. Afvragen of er echt niets meer mogelijk was.  Er willen zijn voor Peter. Peter die wist dat hij na een hele lange mooie en liefdevolle tijd, een leven lang afscheid zou moeten nemen van zijn geliefde Antoinette. Tekenend dat de 1e symptomen kwamen toen Peter en Antoinette bezig waren hun koffers te pakken voor een welverdiende vakantie. Niets en niemand wees er toen op dat deze reis anders zou verlopen dan gewenst. Antoinette zou haar laatste reis maken.  Een reis naar het onbekende, en hen achterlaten van wie zij zo hield. Peter werd gedwongen zijn reisplannen te wijzigen. In plaats van zonnige oorden, zou ook hij een reis maken naar het onbekende.  Een reis voor het eerst alleen, voor het eerst zonder Antoinette.  Een reis waarvoor geen handleiding bestaat, een reis die hij moest ondergaan.


Inmiddels dus bijna 1 jaar voorbij, nadat Antoinette aan haar laatste reis begon. Een jaar waarin veel dagen waren die voor ons als achterblijvers, voor het eerst waren zonder Antoinette. Natuurlijk is elke dag zo een. Maar ook de bijzondere dagen. Kerst, Oud en Nieuw, verjaardagen, waaronder die van Antoinette op 6 februari. Een ieder van u zal herkennen hoe zwaar deze dagen zijn geweest. Dagen die je eigenlijk niet wil meemaken. Maar toch weer wel,  omdat ze er wel bij is. Hartverscheurend het verdriet van Romy, die eigenlijk haar verjaardag niet wil vieren zonder oma, haar superoma. En dan toch een modus gevonden hebben om er al aandacht aan te schenken. Monique haar verjaardag.  Zwaar en oneerlijk verdrietig. De verjaardag van Peter. Voor het eerst zonder zijn Antoinette. Het verdriet is alles omhullend en voelbaar op zo'n  dag. 


Alle 1e keren hebben we nu geloof ik gehad. Bijna alle, op 1 na. Ik denk dat de moeilijkste nog moet komen.  20 juli is het een jaar geleden dat Antoinette aan haar laatste reis begon. Haar laatse reis, na een dag te hebben doorgebracht met haar naasten. Na een dag vol liefde, tranen en verdriet. Nog 1x elkaar vasthouden, lieve woordjes fluisteren, tranen delen, en nog 1x een zacht, maar duidelijk "wat een gezeik hè ". En toen haar ogen voor altijd sloot en in een diepe, eeuwig durende slaap viel. 


20 juli. Die datum staat gegrift in ons. Een datum die wij nooit gaan vergeten. Met zoals wij Antoinette nooit zullen vergeten. Een (h)eerlijk vrouw die niet hield van poespas. Gewoon lekker recht door zee en eerlijk. Met een hart, zo groot............ Een vrouw die voor iedereen klaar stond en er altijd was wanneer nodig. Met een oneindige liefde voor haar kleinkinderen. Niet voor niets noemen Romy en Ghislaine haar een superoma. En dat was zij, een SUPERoma .


Voorafgaand aan 20 juli zullen Peter en ik dus De Stelvio gaan beklimmen. Ik, die vorig jaar zomer dit plan opvatte,  en tekenend voor onze (familie)band, Peter die vervolgens aangaf mee te doen,  "want ik laat jou niet alleen gaan". Hard getraind de afgelopen periode, conditie opgebouwd, gevallen en weer opgestaan, en door, steeds maar weer door. Door, omdat ik dit voor Antoinette ga doen. Zij werd verslagen door een monster. En ik zal het monster genaamd de Stelvio, verslaan, al moet ik kruipen. Dat is het minste wat ik voor deze unieke vrouw kan een mag doen. 


Gaat het makkelijk worden? Nee, een 3werf NEE! Dat weet ik en besef ik. Niet alleen fysiek een mega uitdaging, maar ook mentaal zal het zwaar worden. Antoinette zal alle 24 km, alle 48 haarspeldbochten bij ons zijn.  Ik hoop eerlijk gezegd dat zij ons zal aan moedigen vanuit haar plekje daar hoog boven ons. Zo van: "Kom op Bantje, je kunt het". Maar 1 ding is zeker. We komen er en weten dan,  hopen te voelen dat we letterlijk en figuurlijk een stukje dichter bij haar zijn. 18 juli is deze tocht. 19 juli zullen Peter en ik weer naar Nederland reizen om 20 juli samen met de familie deze dag te gedenken, te vieren! 


Ik hoop met deze rit iets af te kunnen sluiten. Iets, niet het. Het verdriet, het gemis, de rouw zal blijven bestaan. Ik hoop dat deze rit mij het makkelijker zal maken. Makkelijk om door te gaan met dit verdriet en gemis.


Maar, .......... nog steeds klinkt in mijn hoofd, net zoals morgen 1 jaar geleden:


https://youtu.be/XFh2tn0vG5M


 



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !