Wat een gezeik
Peter van den Driessche - Jul 12, 2018

Vandaag is het precies een jaar geleden dat Antoinette een eleptische aanval kreeg met daarna een enorme verslechtering van haar ziektebeeld. S’morgens zat ze nog in de tuin het onkruid weg te halen en omdat de geplande scanarts autopech kreeg zijn we naar onze kinderen in Almere gereden. Ze was de hele dag zenuwachtig kneep veelvuldig in mijn armen en zag tegen het bezoek van de scanarts op. Misschien was dat wel de reden dat de stress toeslleg en zich uitte in die zware eleptische aanval. Ze was goed aanspreekbaar en even was zij naar de tuin gelopen en plots een harde klap en lag ze in de tuin op de grond. Het beeld van een hulpeloze schokkende echtgenote staat voor eeuwig in mijn geheugen. De koelte waarmee ik haar heb geholpen, de ambulance bellen, mijn kleindochter Romy wegsturen, mijn schoonzoon om hulp vragen, niet meer laten reanimeren allemaal zaken die als vanzelfsprekend leken doe je op een soort automatische piloot. gelukkig kwam ze met behulp van de hulpverlening na ruim 13 minuten weer bij haar positieven en kon ze op eigen kracht weer naar de kamer en praten; haar eerste woorden waren wat een gedoe, wat een gezeik! het is inmiddels compleet gezin moest er wel om lachen, want elke 5 minuten herhaalde Antoinette dezelfde woorden wat een gezeik. Zij wist zich (gelukkig) niets van het hele voorval te herinneren en ruim 3 weken waren uit haar geheugen gewist! Daarna is het snel berg afwaarts gegaan, de medicijnen werden verdubbeld met het gevolg meer vochtafdrijving maar ook dikke nek, voeten en heel veel slapen. elke dag weer een stap achteruit totdat Antoinette op 20 juli om 15.05 is ingeslapen. hoe fucking snel is dit gegaan.. nog geen 4 weken zichtbaar ziektebeeld, niet te bevatten, ongeloof en 4 weken leven in een rollercoaster met een hele zware zwarte rand er omheen. Nu een jaar later komt de hele film uur na uur weer terug en moet ik met mijn gezin en lieve kleinkinderen dealen en samen opnieuw dit verdriet her beleven en gebruik ik deze blog om verdriet van mij af te schrijven.


Het alleen zijn valt me zwaar en mijn mooi verbouwde huis is klaar en heeft zelfs energielabel A, een huis waar wij samen zo hard aan hebben gewerkt en waarvan Antoinette altijd de voortrekker in is geweest om een zo onderhoudsvrij huis te hebben. ik hoop dat zij boven geniet van ons resultaat.


Er staat ons nog een hele zware week te wachten; De beklimming van de Stelvio waarvoor Ronald en Ik 3/4 jaar hebben getraind, 20 juli de dag van haar overlijden die wij met ons gezin samen gaan herdenken en dan nog die mooi verlopen gedenkwaardige crematie. Het zal nooit meer weggaan.



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !