Doelstelling met het beklimmen van de Stelvio gehaald!
Peter van den Driessche - Aug 2, 2018

Ja het is achter de rug en onze doelstelling: het beklimmen van dat monster van een berg is volbracht. Ook mijn tweede doelstelling ruim 5000 euro te binnen te halen voor de stichting is gehaald. Sponsoren bedankt!


Na maanden van voorbereiding was het zover en gingen Ronald en ik op maandag 16 juli naar Italië om onze doelstelling ter nagedachtenis van Antoinette te volbrengen. De reis verliep vlekkeloos en om 19.00 uur waren wij in Prato aan de voet van de Stelviopass binnen. Een mooi hotel met Oostenrijkse sfeer deed aan een vakantiereisje denken, maar onze gedachten waren steeds bij Antoinette. Na een lekkere pizza zijn wij vroeg gaan slapen om de volgende dag de berg te verkennen en een beetje te acclimatiseren.


Het is dinsdag 17 juli en na een gezond ontbijt hebben wij de fietsen klaar gemaakt voor onze verkenning. wat zou ons te wachten staan? Zijn die mooie foto's en grafieken werkelijk?


Na 500 meter wisten wij al genoeg en gelijk al een stijgingsperscentage van 6 en 7% voor de kiezen, dus fietsen op het kleine verzet van 34 voor en 30 achter. Bij mij ging het gelijk goed, maar Ronald had wat moeilijker, het viel hem tegen! Na 4 km hebben we samen besloten niet verder te fietsen om de benen te sparen.


We zijn toen met de auto de Stelvio gaan verkennen, een prachtige route met prachtige vergezichten van de bergen vlak voor je neus, onwaarschijnlijk mooi! na 10 km begint het echte werk en komen ook de 48 bochten in beeld, bij elke grote bocht of haarspelbocht met hoger stijgingspercentage staat een nummer en hoogte aangegeven, wauw we schrokken, moeten we dit fietsen, zo steil? Kunnen wij dit wel aan, wij hebben dit nog nooit geoefend.- ja de Posbank etc- maar dit is toch echt wel wat anders, bocht naar bocht zonder vlakke stukken naar boven rijden...


Met de auto was het zelfs moeilijk en veel verkeer van fietsers, motoren en hele mooie sportauto's, iedereen wil de magische berg omhoog. Af en toe zijn wij even gestopt om foto's te maken, want waarschijnlijk komen wij er niet meer en dan zijn foto's en filmpjes mooi om op terug te kijken. Het werd de laatste 7 km nog steiler maar ook mooier, we zagen de eeuwige sneeuw en die prachtige zig-zigweg naar boven. na een uur waren wij boven en daar is het kermis. Allemaal souvenierwinkeltjes, eetstalletjes met brood, worst en zuurkool en een prachtig vergezicht naar alle kanten van de berg. Het was een koude wind en wij hadden daar ons niet op gekleed. Snel een mooi vest met Stelvio opdruk gekocht te herinnering. een broodje gegeten en toen weer naar beneden.


Beneden napraten; hoe wij zouden rijden en na de pastamaaltijd weer vroeg naar bed om uitgerust aan de tocht der tochten te beginnen.


Het is woensdag 18 juli en tevens -de week dat Antoinette vorig jaar van ons is heen gegaan- naar die hoge berg boven ons, dichterbij zullen we niet bij haar komen. Om 7.30 uur verzamelen bij de start aan het eind van het dorp Prato. Vele lotgenoten, fietsers en veel wandelaars staan ons al op te wachten. Klaske heeft alles onder controle en we maken na de kennismaking nog een groepsfoto, tevens wordt het eerste grote bedrag van de sponsoractie met maar liefst 63.000 euro bekend gemaakt! Een ongekend hoog bedrag wat alleen door de deelnemers en lotgenoten van de 3bergentocht voor de stichting Stophersentumoren.nl bijeen is gebracht. Hulde hulde.


Om 08.00 uur gaan de fietsers en 3 wandelaarsters die de dezelfde route gaan lopen! op pad, de grote groep die de bergroute doen gaan vanaf  km 10 tussen de bergen naar boven. De eerste kilometers kenden wij al en we deden het rustig aan met gelijk al met een klein verzet rijden. Na 5 km moest Ronald even passen en had het benauwd en zwaar in de benen, het ging niet lekker. Wij spraken samen af dat ik door zou fietsen om na elke 5 km op elkaar te wachten. Dit ging mij goed af en door de pauzes had ik de mogelijkheid om foto's te maken van de prachtige omgeving van bergwanden, begroeiing, beekjes en mooie huizen. Ronald bleek steeds veel gelopen te hebben en had het erg zwaar, maar wilde zo naar boven, chapo voor zijn wilskracht maar oh wat had hij het zwaar.


Ik heb bij bocht 35 weer op hem gewacht bij een cafe met een prachtig uitzicht op de bergen voor ons. Daar heb ik van een alcoholvrij biertje en applestrudel genoten, want lang wachten en op gelletjes leven is het ook niet alles. Ronald zat er goed doorheen en we hadden afgesproken om in bocht 30  2 stenen van zijn kinderen Romy en Ghislaine ergens neer te leggen ter nagedachtenis aan hun lieve oma. Na deze gebeurtenis hadden wij afgesproken dat ik door zou rijden en hem boven op de Stelvio op zou wachten. Inmiddels waren volgauto's ingeseind om een oogje in het zeil te houden.


Vanaf bocht 30 werd het steeds zwaarder en vanaf hier begonnen dan ook echt de haarspeldbochten waar de Stelvio zo berucht om is. Wat een puist van een berg! Gelukkig dat die bordjes er staan en dat je kunt aftellen! Maar omdat de hoogte inmiddels over de 2000 meter grens ging werd ook de lucht steeds ijler, ik besloot om nog meer op mijn hartslagmeter te gaan letten en bij zone 4 of 5 af te stappen en te gaan lopen. Je loopt 5 km per uur deze berg op en met de fietsen 7 a 8 km. Ik had deze tactiek bedacht om zo bij elke scherpe bocht/hoogte omhoog te fietsen en dan bij de volgende bocht een stukje te gaan lopen en dan weer te fietsen, zo hield ik mijn hartslag binnen mijn grenzen en kwam ik toch omhoog.


Je krijgt bijkans een hartverzakking als je omhoog kijkt, want de bomengrens ben je voorbij, maar je moet, je wil en het zal lukken! Om deze magische berg fietsend te beklimmen. Vanaf 5 km ging het beter en kwam het eind in zicht. De haarspeldbochten werden korter en bij de laatste 3 km werd het weer redelijk steil, het was prachtig mooi helder weer, blauwe luchten en dan die sneeuw op de bergen, onwerkelijk allemaal alsof je in een film bent beland. Bij bocht 7 kon ik naar beneden kijken; wow wat een diepte en o zo mooi om die weg die ik heb afgelegd te zien liggen.


En dan nog 1 km en bovenaan de Stelvio hoor ik mensen roepen KOM OP PETER je bent er bijna! De laatste meters werden zwaar, warm, steil en mijn emoties beginnen een rol te spelen. Ik kom als laatste fietsend binnen. Ronald komt mij ophalen en ik wordt door alle lotgenoten met applaus onthaald. Ik knap, barst in snikken uit, het wordt mij even te veel...   Ik krijg een medaille van Klaske omgehangen en iedereen feliciteert mij, maar wat is dat een dubbel gevoel. Enerzijds een sportprestatie, anderzijds het grote verlies van Antoinette na jaar van alleen zijn, van gemis, van weemoed en nu zo dicht bij haar op 2750 meter hoogte. Ik zal deze gebeurtenis nooit meer vergeten.


Gelukkig was Ronald met hulp heel boven gekomen en heeft hij de laatste 9 km als gebroken man moeten opgeven, ook voor hem was het een hel of a job, maar hij heeft het tenslotte wel gedaan!


Na te zijn bijgekomen zijn Ronald en ik een uur later op de fiets naar benden gereden. Wat een belevenis: je suist naar beneden en telkens in de remmen knijpen, uitvieren en weer remmen. Na 10 km werden mijn remmen te heet en hoorde ik een sissend geluid en precies bij het restaurant van het pilsje stopte ik voor het vervangen van de binnenband voor. Met de techniek van het gaspatroonhouder was dit een fluitje van een cent. Daarna weer snel naar beneden, het werd wat schemerig en er was op wat renners na totaal geen verkeer meer. Op bepaalde stukken met flauwe bochten reden wij wel 55 km per uur en dat is op smalle bandjes hard! Ronald ging helemaal uit zijn dak; zo gaaf zei hij.


Bij het hotel aangekomen, verfrist en van een lekkere maaltijd genoten en toen kwamen de verhalen boven. De volgende ochtend donderdag 19 juli vroeg weg om in de avond ons gezin in de armen te kunnen sluiten, want zij hadden in de piepzak gezeten of het wel allemaal goed zou gaan?


Op vrijdag 20 juli op de dag dat wij Antoinette vaarwel hebben gezegd, zijn wij met het hele gezin naar Ouwe Hands dierentuin geweest om samen Antoinette te herdenken en het leed van het afgelopen jaar als een film voorbij te laten gaan. Het was mooi om te zien hoe eenieder met zijn eigen verdriet deze dag beleefde.


Monique en Ronald, Romy, Ghislaine, Tom en Patricia, Milou: jullie zijn kanjers!


Dit was mijn laatste blog op deze site van 3bergentocht.nl, Ik dank iedereen voor alle steun en bijdragen aan de stichting Stophersentumoren.nl, ik blijf de stichting steunen maar heb helaas niets meer om voor te vechten en dat hebben vele lotgenoten helaas wel.


Het gaat jullie hopelijk goed.


 


Liefs  Peter


 


 


 


 


 



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !