Yes I did it!
Jeannette van Nieuwkoop - Jun 25, 2019

29 mei vertrok ik vanuit Amsterdam met het vliegtuig naar Toulouse met 3 van de 8 mede Bergtoppers en supporters. 3 Bergtoppers waren een dag eerder al per auto vertrokken en onze laatste Bergtopper had zich al eerder terug getrokken wegens haar zwangerschap wat de nodige zorg met zich mee bracht en helaas is haar dochtertje (ons eerste kleinkind) 27 mei na 23 wk en 6 dg zwangerschap stil geboren. Opgeven en thuis blijven was voor ons gezin geen optie en zo vertrok ik met een ander gevoel dan ik had gehoopt naar Frankrijk. Vanuit Toulouse was het nog een twee uur rijden tot Luz-Saint-Sauveur en daar wachte de andere drie Bergtoppers ons al op in ons appartement Domaine Du Val De Roland.


Donderdag, op Hemelvaartsdag hebben we met de auto de weg naar de top van de Col du Tourmalet verkent en onze eerste gedachte was dit is te doen, er waren voor ons gevoel ook wat vlakke stukken waar we dus wat energie op konden doen voor de verdere klim, nou dat viel de andere dag toch wel ff tegen!! Op de top aangekomen hebben we even van het uitzicht genoten en mooie foto’s gemaakt van ons team. Onze Bergtopper Annemiek was deze dag jarig dus heeft ze heerlijke pannenkoeken voor ons gebakken toen we weer terug in ons appartement waren. 


Vrijdagmorgen om 7.45 uur verzamelden we ons beneden bij de camping Le Bastan om te beginnen met een lekker croissantje en wat drinken. Voor vertrek werd er nog een mooie groepsfoto gemaakt waarna Klaske het startsein gaf om 8.00 uur voor het vertrek van  de fietsers en de lopers aan de  18 km tocht omhoog naar de top.


Met frisse moed vertrokken ook De Bergtoppers, nadat we nog een mooie oproep hadden gedaan op Facebook om ons team totaal naar de €11.000,- te krijgen. Het weer was goed om te lopen en om 9.45 uur waren we bij het eerste en enigste plaatsje op de route, Barèges waar we even 15 minuten hebben gerust. Om 10.00 uur zou onze Fleur door haar ouders begraven worden dus voor mijzelf ben ik vanaf 10 uur een half lang met mijn gedachten bij hun geweest, zodat ook deze tocht ook aan haar opgedragen zou worden. 


De vlakke stukken van de vorige dag waren nergens meer te bekennen maar ik liep van km bord naar km bord, deze borden stonden langs de weg en telde af zodat we wisten hoeveel km de top nog van ons was verwijderd. Omdat mijn snelheid niet optimaal was heeft één van onze Bergtoppers haar eigen tempo aangehouden waardoor er wat meer km tussen ons in kwam te zitten. Mijn stapjes waren klein, waardoor ik niet buiten adem raakte waar ik zo bang voor was en om wat te eten en te drinken moest ik even stoppen waardoor ik best wel een blokje aan de benen van de jongere Bergtoppers werd, maar de andere drie wilde mij niet alleen laten en hebben mij mee omhoog gesupport.  Soms keek ik even op mijn mobiel en daar zag ik dat er mooie donaties binnen kwamen n.a.v. onze oproep en dat gaf me zoveel kracht om door te gaan, opgeven was echt geen optie, al heb ik wel momenten gehad dat als er een auto langs zou komen dat ik zo in zou stappen maar ben ook blij dat ik dit niet heb gedaan, ook niet toen onze twee mannelijke supporters kwamen om ons tussen de middag te voorzien van verse croissants wat goed smaakte en waardoor we weer energie kregen om de laatste 5 km te volbrengen. De temparatuur ging ook omhoog waardoor de beklimming ook zwaarder werd, als verkoeling met je handen in de sneeuw, die er nog lag of in een heerlijk koel straaltje water van een klein beekje wat we onderweg tegen kwamen was verfrissend, ook konden we met dit water ons flesje vullen. De laatste 4 km was echt afzien, de warmte, kippenvel, moeheid, emoties, alles heb ik gevoeld en bij elk km bord was ik blij dat ik weer een stukje dichter bij de top kwam. 


En dan ben je bij de 1 km bord, nog een klein stukje dan ben je er zei ik tegen mijzelf. Degene die al boven waren konden ons zien en juigden met geklap ons toe. Maar dan net om de bocht zie je het laatste stukje van 200 mtr en ook het stijlste 12% stukje op de route maar aan het begin hiervan een muurtje, mijn reactie, hier ga ik eerst zitten om bij te komen voordat ik de laatste stukje omhoog loopt! Dit heb ik gedaan en terwijl ik op dit muurtje zat miste ik Kees heel erg en daar zag ik een mooi klein steentje wat schitterde in de zon, deze heb ik meegenomen als aandenken aan deze top prestatie. Onze mannelijke supporters en onze Bergtopper die al was gefinisht kwamen vanaf te top ons tegemoet lopen en gezamenlijk zijn we de laatste 200 mtr aangegaan en daar stond Klaske ons op te wachten met een hele mooie, welverdiende medaille. Toen kwamen de emoties los van deze zware, lange maar mooie tocht. En wat ben ik trots op mijzelf dat ik dit toch heb mogen volbrengen. En ja dan mis je Kees want wat had ik dit graag met hem willen delen maar als hij hier nog was geweest dan had ik dit echt nooit gedaan.


Kees ik hoop dat je van boven mij heb gezien en trots op mij bent dat ik dit toch heb volbracht, je vrouw die niet van wandelen en fietsen houd maar deze uitdaging is aangegaan met jou en Fleur in mijn gedachten om anderen die de diagnose hersentumor krijgen hoop te geven op een betere behandeling en een toekomst! 


Ons team De Bergtoppers heeft uiteindelijk een totaal bedrag opgehaald van € 11.400,- wat we met elkaar nooit hadden verwacht en super trots op zijn. Iedereen die hier een bijdrage aan heeft geleverd in welke vorm dan ook Super Bedankt namens ons team De Bergtoppers.


Dit was mijn laatste blog en ik hoop dat jullie op deze manier mee hebben kunnen leven in de afgelopen maanden op weg naar de top van de Col du Tourmalet. Ik heb een hele mooie ervaring erbij en wil jullie bedanken voor het meeleven en de support die ik van vele heb gekregen. 


Jeannette



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !