Fuck
Sanne Olde Olthof - Mei 28, 2022

Het is alweer even geleden.

Het leven ging zo goed, het leven ging zo gewoon.

Tot vorige week, want ik besloot om met 2 paarden en een vriendin naar het zuiden af te reizen om in het mooie Limburg een week op wedstrijd te gaan.

En dat terwijl ik eigenlijk al overwerkt was, en normale mensen zouden dan besluiten om een stapje terug te nemen.



Nu weten de mensen die mij een beetje kennen dat ik een hekel heb aan het woordje; gewoon.

Dus daar doen we niet aan.



Wessel en ik maken ieder jaar in Januari een doelen lijst, en op mijn lijst stond o.a. 5 dagen per week niet aan kanker denken.

En dat ging zo goed, tot vorige week.



Daar in het mooie Limburg besefte ik mij dat mijn leven niet meer als voorheen is.

En dat begon direct woensdag al.

Na een reis van 4 uur in een heerlijke bus met airco, een uur stilstaande file, een vreselijk vieze huurcaravan met niet bijpassende voortent en 32 graden op de locatie, begon ik mij dusdanig slecht te voelen einde van de dag, dat ik daar mijn bloeddruk heb laten meten.

Even was ik zo slecht, dat ik bang was dat ik opgenomen moest worden in een Limburgs ziekenhuis.

Na een heerlijk koude nacht in onze scheve voortent was ik de volgende ochtend weer wat beter, en kon de week beginnen.



Daar waar ik vroeger werkelijk elke pas kon aanvoelen, liet mijn lichaam mij volledig in de steek deze week.

Dat wat mijn paarden nodig hadden kan ik ze gewoon niet meer geven, en bij het zien van de filmpjes, kan ik mijn tranen niet meer bedwingen.



Op dit soort momenten weet je, dat het nooit meer zoals voorheen gaat worden.

En die momenten raken mij steeds meer.



Ik bedenk mij net dat het bijna twee jaar geleden is, dat ik die kut uitslag van de 3 maanden MRI heb gekregen.

Het moment dat mij werd verteld dat ik rustig moest gaan afwachten, of vechten voor mijn leven.

Omdat de tumor niet geheel weg genomen kon worden.

Ik kon kiezen, wachten tot hij weer groeit, of 15 maanden vol bestraling & chemo.

Tevens werd ons even meegedeeld dat ik nooit geen moeder zou kunnen worden, en dat mijn levensverwachting nog maar 10 jaar was.

Nu steek ik een dikke middelvinger op naar die 10 jaar, want ik luister echt naar niemand.

Maar het ontneemt wel af & toe mijn adem, dat er alweer 2,5 jaar opgebruikt is van die 10.



Nu leef ik met volle teugen, ben ik veel gelukkiger, geniet ik meer.

Maar vanavond zit ik even in een hoekje te huilen.

Vanavond komt het binnen.

Dat ik GVD 35 jaar ben, een beperkt leven heb en dat mijn klachten steeds meer worden.

Mijn lichaam is moe, doet 24/7 pijn en dat wat ik al die jaren zo vol passie heb gedaan, lukt me gewoon niet meer.



Afgelopen week heeft mij heel veel gebracht, maar ook heel veel laten zien.

En daar waar het bij mij alleen maar onzekerheid bracht, hebben al die lieve mensen mij doen beseffen dat ik kleine stapjes moet zetten.



Ik kan je niet vertellen hoe angstig het is, als je je eigen begrafenis voor je ziet.

Dat je precies weet welke muziek je wilt dat er gedraaid wordt.

En dat je wenst dat de mensen niet in het uitvaart gebouw passen.



En voor het eerst, in al die jaren denk ik:



Fuck het leven is oneerlijk...



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !