Van 2017 naar 2018, een overpeinzing.

Oké,  2017 dus achter de rug.


Achter de rug? Afgesloten? In cijfers wel ja. Maar teveel gebeurd om achter de rug te laten. Het overlijden van Antoinette, heeft zo'n diep gat geslagen, het verdriet en het gemis zijn zo inmens groot. Dat bleek de afgelopen dagen. Dagen die normaal gesproken feestelijk verliepen. Eigenlijk altijd met de hele familie. Bij ons, bij Peter en Antoinette, of bij Tom en Patricia.


Dit jaar bij ons Kerst "gevierd". We deden allemaal ons best, probeerden er van te maken wat we konden. Bij elkaar, samen. Door Romy was het huis versierd. Ze vond dat we te weinig "gewoon"  deden. Ze heeft zo haar best gedaan, de lieverd. Ook haar eigen kamer, o.a. met zelf gekochte spulletjes versierd. Er waren cadeaus, veel cadeaus. De kinderen zij  ernstig verwend. Monique die de traditie van Antoinette voortzette door een eindejaarslot te kopen en deze aan Tom schonk, met enkele regels. Dit zorgde voor heel veel emotie. Mijn best gedaan op een Kerstdiner. Een Kerstdiner met mooie gerechten, erg geslaagd. Maar mijn  God,  wat miste ik Antoinette door alles heen. Die virtuele lege plek, deed zo'n pijn. Wat miste ik haar : "dat was lekker Bantje".


Zo'n pijn, zo'n gemis, zo'n groot verdriet, dat Romy s'avonds al de versiering uit haar kamer heeft gehaald. "Het is geen Kerst zonder oma", vertelde zij. De lieverd kan al zo moeilijk praten, en uit het dan zo. De mooie cadeaus konden dat gevoel, wat overigens ook niet de intentie was) niet wegnemen. Ghislaine die soms stilletjes begint te huilen om het gemis van haar super OMA!


Oud & Nieuw bij Tom en Patricia. Met eenzelfde gevoel als de Kerst. Door alles heen, het gelach om Youp, het fijne eten, het samen zijn, de spanning is voelbaar en er vloeien regelmatig tranen. Troost wodt gegeven en toost wordt ontvangen. Tranen in overvloed. Het lijkt soms een stoelendans, als het niet zo verdrietig was. En dan het magische moment. 


12 uur, we laten 2017 achter ons, en komen in een nieuw jaar. Wat zeg je op zo'n moment, wat moet je zeggen? Ik voel dat ik bang ben om te zeggen "gelukkig nieuwjaar" of "al het goede voor2018". Dat zei ik vorig jaar ook. Weer tranen in overvloed. We knuffelen en het lijkt of we elkaar niet durven loslaten op dat moment, bang om................ Het jaar 2017 zullen wij nooit meer achter ons laten. Het heeft een diep gat geslagen. Een diep gat in een familie die, ondanks soms at tegenslag, een was, er weer uit kwam. Nu zullen de littekens altijd zichtbaar en voelbaar blijven. Een mooi en intens moment was het moment die avond dat Peter, Monique en Tom met zijn 3-en armen om elkaar heen in het midden van de kamer stonden. Ik weet niet wat er gezegd is op dat moment, maar het was een zeer liefdevolle intensiteit. Met zijn 3-en zullen zij verder moeten, een leegte achterlatend. Zonder hun rots, zonder hun regelaar, zonder hun steun, zonder hun Antoinette m hun mama, hun maar ook onze matriarch.


Mijn hemel,  wat hou ik van die mensen.


2018. Een nieuw jaar. Nieuwe kansen. Maar ook dagen die komen die weer pijnlijk zullen zijn. Natuurlijk, alle dagen zullen we haar missen, maar de 1e de dag dat zij jarig zou zijn, 6 februari,  de 1e x dat Romy jarig is zonder oma, 5 maart, en zo zullen er heel veel 1e keren zijn.


Maar ook het jaar van kansen en doelen. Kansen voor mensen met een zelfde aandoening. Alle mensen die zich hiervoor hard maken, die acties opzetten om geld op te halen, diensten aanbieden om geld op te halen, die spullen verkopen om gld op te halen, die in training zijn om in juli dat andere monster te verslaan, d Stelvio. Dat allemaal voor zichzelf belangeloos doen, maar mt maar 1doel: zoveel mogelijk geld op te halen om verder en meer onderzoek mogelijk te maken naar genezingskansen van mensen met een hersentumor. Om te zorgen dat het genezingspercentage hiervan van 0,3% naar 3% gaat m naar 10% gaat, naar 30%, naar....................


Ondanks het verdriet, het gemis en de pijn, ben ik trots dat ik daaraan kan bijdragen. Trots op al die mensen die daaraan bijdragen. Maar vooral trots op mijn schoonvader Peter van den Driessche die, toen hij hoorde dat ik mij had opgegeven, hij spontaan zei: "Ik doe ook mee, ik laat jou niet alleen naar boven gaan"!


Ik, hij, wij, jullie staan er niet alleen voor. Samen gaan wij evoor dit monster te verslaan.. ieder vanuit onze eigen ervaring, ons eigen verdriet, ons eigen gemis. Maar niet alleen!



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !