Zweet, snot en tranen
Klaske Hofstee - Sep 13, 2018

WorkumEcht hé, ik heb het al tot Workum gehaald, dat is maar even 221,5 km al op het zadel. Nog 1 stad en ik heb mijn challenge voltooid. Zo blij met alle steun om mij heen, de meiden die hun moeder stoer vinden, maar ook maf.  Nico die alles iedere dag klaar zet, of meteen aan komt hollen als ik roep, of in de tuin naar het slaapkamerraam roept: "Je kan het!!!". Maar vooral ook iedere donateur die een paar euro's kon missen om mijn actie te ondersteunen, sommige hebben zelfs 3, 4, 5 keer gedoneerd. Waanzinnig.


De eerste lus van de 11stedentocht, het Noorden, was pijnlijk. Mijn zadelpijn to the max, wat mij altijd van die verselijke racefietsen vandaan hield. Daar moest ik nu door heen. Trainen op de Tacx betekend ook zweten, niet normaal, het is iedere dag als of ik onder de douche vandaan stap als ik van de fiets kom. En dan de tranen. De tranen van emoties, als ik hoor hoe patienten aan het aftakelen zijn, aan het vechten, maar ook als ik langs een bekend dorpje fiets in mijn geboorte provincie, of de zee mag zien op google maps.


Vandaag kwam daar ook nog snot bij, ha ,ha, de griep wil zijn intrede doen, maar ik wil niet. Geen tijd voor keelpijn en snot. Wie zou er winnen? Eerst nog even naar Bolsward fietsen. De tweede lus gaat makkelijker. Het  lijkt wel of het gaat wennen. De bovenbenen zijn wel moe, ik merk het in het dorp bij het boodschappen doen op de fiets, maar het zadel daar voel ik vooruitgang in en er zijn nog oplossingen die we hiervoor kunnen uitproberen. Al met al blijf ik respect hebben voor al die wielrenners, wow, wat een bikkelbenen allemaal. Fijn dat velen van hen zich zo inzetten voor goede doelen.


Doelen stellen, dat is kennelijk ook iets wat ik nodig heb om te fietsen. Zou het mij lukken om door te pakken na de 11stedentocht?


Lieve groet, Klaske



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !