Van ziek zijn word je lelijk
Sanne Olde Olthof - Okt 6, 2020

Wanneer ik s’morgens in de spiegel kijk, zie ik mijzelf niet.
Maar dit is al een tijdje zo.
Ik zie mijzelf al een tijdje niet meer in de spiegel.
Kilo’s, wallen, haar wat niet meer groeit en dat bleke gezicht.
Als ik dan blijf volhouden dat ik er schijt aan heb, wat anderen erover zeggen, helpt het me in ieder geval een beetje te accepteren.
Maar valt dit wel te accepteren? Moet ik dit wel accepteren?
Die saaie dikke doos, is natuurlijk niet iets om trots op te zijn, en dat maakt dat ik me lelijk voel.
En wanneer je je lelijk voelt, dan ben je pas echt ziek.
Ik besef me maar al te goed dat er honderden, dan wel duizenden mensen in dezelfde positie zitten, maar vooral misschien nog wel erger.
Mensen die geen haar meer hebben, een lichaamsdeel moeten missen, niet meer kunnen zijn wie ze willen zijn.
Hoe kan het, dat we ons zelfrespect zo verliezen, bij het ziek zijn?
Gelukkig, heb ik de meeste dagen een gevoel van geluk.
Geluk hier te zijn, geluk met mijn vrienden & familie.
Met al mijn dromen die werkelijkheid geworden zijn.
Maar sommige dagen, voel ik mij juist zo klein, lijkt de tijd stil te staan en het geluk ver weg.
Van ziek zijn word je lelijk.
Maar word je wel lelijk van ziek zijn?
Volgens mij maakt ziek zijn je juist mooi, dit zou ik zelf wel tegen iedereen die ziek is zeggen.
De oerkracht die er bij mensen boven komt, de realisatie van het leven, van het nu.
Ik zou het iedereen willen geven, dat elk klein zeur dingetje; zoals bijvoorbeeld je uiterlijk er niet toe doet.
Mijn drang om te overleven is gelukkig veel vaker aanwezig, dan de onzekerheid over dat wat er niet toe doet.
En toch zou ik zo graag dat hippe vlotte lekkere wijf zijn waar mijn man ooit voor is gevallen…
Wie weet…. Een doel voor 2021



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !